Bu işi profesyonel olarak çekenler dışındakiler neden fotoğraf çekiyorlar acaba. Bunu birkaç cümle ile açıklayabilirsek ilginç bir konu olur diye düşünüyorum.

Eski bir insan alışkanlığı işte :)) Geçmiş çağlardan kalan duvar çizimlerine baktığımızda insan hep kendisini, doğayla ilişkisini yaşamını resmetmiş. Çünki insan basit de yaşasa özünde genlerinde sanatçı yapıcı bir yan vardır.Benim için fotoğraf kendimizi ifade etme biçimlerinden biri. Yaşamın döngüsü içerisinde sıklıkla bunalır sıkışır insan ister istemez. Bazen hiç olmadığımız gibi davranmak yada bir maske geçirerek yüzümüze, aslında hiç olmak istemediğimiz yerlerde hiçte tanımak istemediğimiz insanlarla salt zorunluluktan aynı ortamları paylaşmak zorunda kalırız. Duygularımızı düşüncelerimizi ifade edemeyiz. Sonra kaçtığımızda çıktığımızda o mekanlardan kendimizi ifade etme biçimleri ararız. Mağaralarda çiziktirmek yerine artık tuvallere, peliküle,yazıya,video kasetlere resmediyor ve kaydediyoruz hayatı ve cesaretimiz varsa bazen paylaşabiliyoruz da.

:) Ben hobi olarak başladım.kendimi bildim bileli her anı o an cep telefonu kamerası dahi olsa çektim.sonra bir dijital aldım.Sonra da D300 kullandım.Şimdi şirket fotoğrafçısı ve web tasarımcısıyım.Hobimi mesleğimle birlikte kullanıyorum...

Kendi adıma belirtecek olursam, fotoğraf çekmekteki amacım kendime bir anı hatıra etmektir. Çünkü herbir fotoğraf ayrı bir mekan, ayrı bir zaman olduğundan geçmişe ışık tutabilecek en iyi araçlardan biridir fotoğraf.

Bu soruyu kendime sorduğumda, "geçmişi taşımak, iz bırakmak, ölümsüzleşmek, ölümsüzleştirmek ve anıları biriktirmek" gibi yanıtlar geçti aklımdan ilk olarak. Sonra kendime, "o halde niye vapurdan martıları, haydarpaşa garını, sülüklügölde gördüğüm ilginç bir böceği (vs) dibine girerek çektim" diye sordum. Belki de insanoğlu sevdiklerini, beğendiklerini istediği zaman görmenin, yanında taşımanın en kolay yolunu fotoğrafla buldu.
Hobi deyip işin içinden çıksak :)

Can sıkıntısında ben daha çok basmıyorum deklanşöre. hatta uzak duruyprum. Çünkü bütün can sıkıntım aynen fotoğrafa yansıyor ve üzülüyorum.

Bence fotoğraf gördüğünü değil hayal ettiğini, düşlediğini, hayal ettiğini çekmektir. Her zaman olmasa da çoğu zaman kafamda taşıdığım kadrajları görüntüye yansıtmaya çalışırım. Tabi elden geldiğince. Pek çok zaman elbette gördüğümüzü, gezdiğimizi çekiyoruz, ancak iş paylaşma noktasına geldiğinde işin boyutu değişiyor. Fotoğraf sitelerinde dikkat ediyorum "ben buraya gittim, gördüm, paraları harcadım, aslanlar gibi gezdim dolaştım" sözünü dolaylı şekilde söyleyebilmek için fotoğraf paylaşımı yapılıyor. Oysa fotoğraf çekmek için illa bir yerlere gitmek gerekmiyor. Akıl almaz yerlerden olmadık fotoğraflar çıkardım, evden çıkamadığım uzunca bir dönem boyunca evin penceresinden çok beğenilen fotoğraflar çektim, güzel bir ışığın evin odasına yansıdığı bir anda etkileyici bir detay fotoğrafı çektim. Duygusal ve kavramsal netsiz fotoğraflar çektim.

benim açımdan fotoğraf hayata anlam katmakdır, günlük koşturmalarımız, rutine binmiş yaşantılarımıza bir renk bir farklılık katmaktır. Bunun haricinde hayatım boyunca hep görsellik ilgi alanımda oldu. Baba kazığı ile yanlış mesleği seçtim ama boş vakitlerimin tamamını görselliğe ayırdım. Bu doğuştan gelen ilgimi değerlendirmek ve yaşamdan keyif almanın, var olmayı anlamlandırmanın bir yöntemi benim için.

Çünkü hepimiz solucan yemi olacağız, arkadaşlar! Buna ister inanın, ister inanmayın, her birimiz bir gün nefes almayı kesecek ve öleceğiz.
onun için derler ki;
hayat ebedi olsaydı, hatıraya lüzum kalmazdı...

Fotoğraf çekmekteki tek amacım mutlu anları yakalamak.
Arkadaşlarımla, ailemle, akrabalarımla, kendimle olan o mutlu anları ilerde mutsuz olduğum zamanlarda ilaç niyetine fotoğraf çekiyorum.

Kendimi ifade etmenin bir yolu fotoğraf
Bazen nefes almamın, bazen de nefessiz kalmamın sebebi fotoğraf